Betül Odabaş,  Deneme Yazıları

Gecenin Hayali

Matemsin gece.

Karanlığında yalnızlığımı savuruyor dört bir yanım. Yüzüme dev aynası gibi yansıyor bütün acılarım. Bir ben kalıyorum sana, bir de kendin kalıyorsun bana. Ben kıvrandığım her saat başı “günaydın gece” diyerek dilleniyorum.

Sana gülümsemeliyim ki tüm dertlerimi tekrar tekrar düşünüp, kendime eziyet edercesine hiç tanımadığım acıları tadıp sindirmeliyim ve sen de bana oldukça karanlık sağlamalısın. Ben gözlerimi sımsıkı yumdukça aydınlığı yok etmelisin sen. Bir tek ışık zerresi vurmamalı gözlerime. Hiçliğin olduğu sokakların bomboş kalmalı bir süre. Hatta bu şehir, bu ülke ve karanlığa bürüdüğün bu yarım küre.

Ne yapacağım merak ediyor musun? Hayal kuracağım. O sokaklara ve şehirlere yaraşan iyi kalpli insanlar çizeceğim. Hatırımda kalmış, benden kötü insan damgası yemiş bütün herkesi sanki kurşun kalemle yazılmış gibi silgi parçalarıyla sileceğim. Sokak taşlarının rengini mavi yapacağım. “Gökyüzü” desinler, “Yere inmiş!” sanki.

Bana biraz müsade et gece. Çiçek gibi kokutacağım buraları. Bana hayal kurmam için izin ver. Siyah indir göz kapaklarıma. Uzaklaştır tüm gerçeklikten. Bir tek sen yapabilirsin bunu gece. Günümün yarısı, sükut sever arkadaşım…

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir