• Betül Odabaş,  Öykü,  Yazarlar

    MENİCE

      Meriç’in sularının ne zaman bükülüp ne zaman düzleneceği bilinmediği bir vakitte yol alıyorlardı. Menice, botun en arka kısmında kardeşiyle birlikte neredeyse yatacak vaziyette oturuyordu. Kafasına taktığı koyu mavi renkteki beresi, örgülerinin arasından…

  • Betül Odabaş,  Öykü

    Geçmemişlik

    Arabadan iner inmez meraklı gözlerin fısıltılı konuşmalarına maruz kaldım. Uzaktan beni gören kadınlar, içinde “acaba” geçen cümleler kuruyor; çocuklar, mahalleye sanki insan yiyen bir canavar gelmiş gibi benden uzaklaşıyorlardı. Suratımın buz tutmuş hareketsizliğinden…

  • Betül Odabaş,  Öykü

    ÇOCUK

    Şermin’in sobanın üzerine  koyduğu güğümden çıkan buharlar, tavana doğru yol alırken birbirlerine yumularak yükseliyorlardı. Demliğin içindeki rengini salmış ıhlamurun çiçek kokusu, odanın dört köşesine dallanıp budaklanmıştı ve dökük duvarları bahar esintisine boyuyordu. Kahvaltı…

  • Betül Odabaş,  Öykü

    ON DOKUZ IŞIK

      Güneş yeni yeni uyanıyordu. Toprak rüzgârın verdiği selamı almak adına havada uçuşup başka bir taşın üstüne serpiliyor, dağlar tüm heybetiyle güne merhaba diyordu. Gözümü açtığımda camın arkasında duran memlekete “yeni yuvam” gözüyle…

  • Betül Odabaş,  Şiirler

    AĞLAMADAN ÖLMEYİN

    Gözyaşlarınızı akıtmadan ağlayın. Kâinatın karanlığında ki geniş basamaklı merdivenlerde, Elinizi kaldırdığınızda tutacak bir gökyüzünüz olmadığını hissettiğiniz an, Yüreğinin içine sokulabildiğiniz bir insan için, Akıtmadan ağlayın Gözyaşlarınızı. Soylu kadınların asla yalnız dolaşmayacağı o sarmaşıklı…