Sığdıramadım ruhumu sahibi olmayan boşluklara. Bir türlü bir ‘varlık’ olamadım. Kendime hiç ‘ben’ diyemedim. Nereye gitsem, nerde bir yuva sıcaklığını bulsam birkaç gülümseme kadar sürdü aitliğim. Attığım bir önce ki adımın dahi misafiriydim.…

Bir rüzgâr esti usulca. Önce saçlarımın kıpırdadığını hissettim, daha sonra yorganın dışında kalan sağ kolumun tüyleri ürperdi yavaşça. Sanki hayatımın başından beri uyuyordum. Gözlerimi açmak öylesine zordu ki. Göz kapaklarım sarmaşıklarla donatılmış gibiydi.…

    Bir destandır kadın. İsmiyle, vasfıyla, vicdanıyla takdire şayan kutsallıktır özünde. Bir parça yaşam kokar her bir kadın. Yarının umudu, dünün dersidir o. Duruşu, gülüşü, tahammül gücü, yorgunluğu ve gözyaşlarıyla tıpkı dünyanın…

Hep şuna inandım, inanacağım. Her insan dünyaya geldiğinde içinde daha önce kimsede olmayan, ondan başka kimsenin hissedemeyeceği ve yeryüzünde o duyguyu anlatacak hiçbir kelimenin var olmadığı bir his ile doğar. Hani insanın ense…

Sonbahardı. Evimin civarında ki bir parkta yürüyordum. Rüzgar gökyüzüne havalanmanın sevincini yaşıyordu. Yaprak, topraktan son anne sıcağını almak için dalını terk ediyordu. Ben evrende oynanan tiyatroya biletini arka koltuktan almış bir seyirci gibiydim.…

Hayat, bir varmış bir yokmuş. Havasını soluduğum, toprağından üretip yediğim, suyunu içtiğim bu dünya, bir nefes alıp verinceye kadarmış. Zaman denilen kavram da, insan için kâinatta kullanılmak amacıyla yaratılan bir olguymuş. Yani zaman…

Bir fırtınanın tam ortasına açtım gözlerimi. Göz gözü görmüyor, kulaklar duymuyor, ne oluyor diye düşünmeye vakit yok; his yok, duygu yok. Dilim lal olmuş, dudaklarım titremekten yerinde duramıyor. Damağım kupkuru. Ben de ki…

Merhaba ey neslim, Toprağına su dökeceğim, ellerimle sarmaşıklarını koparacağım, mevsiminde en güzel meyveleri verecek neslim… Benim neslim! Toprağına toprağımı katacağım fidanlarım. Kutsal mesleğim üzerine and içerim ki avuçlarımla parmaklarımın uçları yanana kadar güneş…

Merdivenlerden hızlı hızlı çıkıyorum.Çıktığım her merdivenden sonra geriye dönüp baktığımda basamaklar birer birer sonsuzluğa düşüyor. Geri adım atıp çıkamıyorum dışarı. Terler içinde kaldığımda aklımda birçok düşünceyle boğuşuyorum aslında. Niçin adımlarım bu kadar hızlı?…